ขวานฟ้าหน้าดำ เด็กชายที่เกิดมาพร้อมกับใบหน้าดำและขวานวิเศษ ถูกชาวบ้านรังเกียจเพราะหน้าตาของเขา แต่เขายังคงทำความดีและช่วยเหลือผู้คนด้วยความกล้าหาญ จนสุดท้ายเขาทำความดีครบเจ็ดประการ ใบหน้าก็กลับมาขาวสะอาด และได้นำความสุขและความสงบมาสู่บ้านเมือง

เมย์ หญิงสาวใจร้อน ได้เรียนรู้ความสำคัญของการอดทนรอจากลุงสมชาย เจ้าของสวนมะม่วง ผ่านบทเรียนจากการปลูกต้นมะเขือเทศของเธอเอง สุดท้ายเมย์ได้เข้าใจว่าความอดทนและการรอคอยเป็นกุญแจสำคัญสู่ความสำเร็จในชีวิต

ณ ป่าใหญ่แห่งหนึ่งมีสัตว์ป่าอาศัยอยู่มากมายหลายชนิด หนึ่งในสัตว์ป่าก็มีลิงอยู่ตัวหนึ่งมันอาศัยอยู่ที่นี่มานานแล้วเจ้าลิงจะออกมาอยู่ในป่าตรงที่มีลำธารเพื่อจะเก็บผลไม้กินทุกวันทุกวันจนผลไม้ในป่าเริ่มจะหมดลง เจ้าลิงสังเกตเห็นว่ามีป่าใหญ่อีกที่อยู่ตรงกันข้ามกับป่าที่มันอาศัยอยู่มันมองเห็นว่าป่าฝั่งนั้นมีผลไม้มากมายหลายอย่างคงไม่ทำให้มันอยู่อย่างแร้นแค้นเหมือนที่นี่แน่นอน

กระต่ายผู้ภาคภูมิใจในความเร็วของตนดูถูกต้นไผ่ที่ยืนนิ่งอยู่ แต่เมื่อพายุพัดมา กระต่ายพบว่าความเร็วของมันไม่สามารถช่วยให้รอดพ้นได้ ขณะที่ต้นไผ่ยังคงอยู่รอดด้วยความยืดหยุ่น กระต่ายจึงเรียนรู้ว่าความมั่นคงและความยืดหยุ่นเป็นคุณค่าที่สำคัญ

ณ บึงน้ำขนาดใหญ่แห่งหนึ่งในแถบชุมชนที่มีปลานานาพันธุ์อาศัยอยู่เป็นจำนวนมาก เพราะบึงแห่งนี้มีระบบนิเวศที่อุดมสมบูรณ์ ชาวบ้านจึงมักจะมาหาอาหารในบริเวณนี้อยู่เสมอ

ปูและงูเป็นเพื่อนรักกัน แต่เมื่อปูรู้สึกหงุดหงิดกับการเลื้อยคดเคี้ยวของงู จึงพยายามบังคับให้งูเดินตรง แต่เมื่องูไม่ยอมทำตาม ปูก็หนีบงูจนตาย

ต้นเป็นเด็กหนุ่มที่มีความฝันอยากเป็นศิลปิน แต่ถูกพ่อแม่และเพื่อนบางคนดูถูกว่าไม่มีอนาคต จนกระทั่งเขาได้รับแรงบันดาลใจจากครูศิลปะและลุงชาญ ทำให้เขาตัดสินใจเดินตามความฝัน แม้จะเจออุปสรรค แต่เขาก็ไม่ยอมแพ้ สุดท้ายต้นประสบความสำเร็จและพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นว่า ไม่มีใครสามารถกำหนดเส้นทางชีวิตของเราได้ นอกจากตัวเราเอง

แมวที่เคยหลงใหลในความงามของตัวเองได้เรียนรู้จากกระจกวิเศษว่าความงามที่แท้จริงคือการกระทำเพื่อผู้อื่น มันเริ่มใช้ชีวิตด้วยความเมตตาและได้รับความรักจากสัตว์ตัวอื่น นิทานเรื่องนี้สอนว่า ความดีภายในสำคัญกว่ารูปลักษณ์ภายนอก

เด็กหนุ่มคนหนึ่งทำงานหนักและรักแม่ แต่มีนิสัยใจร้อน วันหนึ่งหลังจากทำงานในทุ่งนาและกลับมาบ้านด้วยความหิว เขาเห็นว่าข้าวในก่องข้าวมีน้อย จึงโมโหและขาดสติทำร้ายแม่ของตนโดยไม่ได้ฟังคำอธิบายว่าแม้ข้าวจะมีปริมาณน้อย แต่กับข้าวนั้นมีมากพอที่จะทำให้เขาอิ่มท้องได้

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ณ ป่าใหญ่ที่มีสัตว์ป่ามากมายอาศัยอยู่ มีหมีตัวหนึ่งเดินหาอาหารกิน ซึ่งหมีชื่นชอบผลไม้เป็นชีวิตจิตใจ หากได้พบกับต้นเบอร์รี่ มันจะกินจนเกลี้ยงไม่ให้เหลือ แต่วันนี้เบอร์รี่ที่มันชื่นชอบหมดเสียแล้ว มันจึงต้องเดินหาอาหารต่อไปจนได้มาพบกับรังผึ้งรวงใหญ่

ดอกทานตะวันที่รักในแสงแดดรู้สึกเศร้าเมื่อเมฆฝนปกคลุมท้องฟ้า แต่ดวงอาทิตย์สอนให้มันเชื่อมั่นว่าแสงสว่างยังคงอยู่ แม้จะมองไม่เห็นในบางช่วงเวลา นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า ความหวังและสิ่งดี ๆ จะยังอยู่ แม้ในวันที่เราไม่อาจมองเห็น

กบลังเลที่จะกระโดดลงไปบนใบบัวเพราะกลัวความล้มเหลว แต่เมื่อมันรวบรวมความกล้า มันพบว่ามันสามารถทำได้ นิทานเรื่องนี้สอนว่า การเอาชนะความกลัวและลองทำสิ่งใหม่ ๆ อาจนำไปสู่ประสบการณ์ที่มีค่าและความสำเร็จที่ไม่คาดคิด