นกฮูกเฒ่าเคยเป็นนักล่าที่เก่งกาจ แต่เมื่อหยุดใช้งานนานเข้า มันกลับรู้สึกว่าไม่เก่งเหมือนเดิม แต่เมื่อนกน้อยมาช่วยเตือนสติ มันจึงได้เรียนรู้ว่า หากไม่ล้มเลิกและฝึกฝนต่อไป ความสามารถเดิมก็จะกลับมาได้ นิทานเรื่องนี้สอนว่า อย่าหยุดใช้ความสามารถของตนเอง เพราะยิ่งปล่อยนาน ก็ยิ่งเลือนหายไป

ณ ป่าใหญ่แห่งหนึ่งมีสัตว์ป่าอาศัยอยู่มากมายหลายชนิด หนึ่งในสัตว์ป่าก็มีลิงอยู่ตัวหนึ่งมันอาศัยอยู่ที่นี่มานานแล้วเจ้าลิงจะออกมาอยู่ในป่าตรงที่มีลำธารเพื่อจะเก็บผลไม้กินทุกวันทุกวันจนผลไม้ในป่าเริ่มจะหมดลง เจ้าลิงสังเกตเห็นว่ามีป่าใหญ่อีกที่อยู่ตรงกันข้ามกับป่าที่มันอาศัยอยู่มันมองเห็นว่าป่าฝั่งนั้นมีผลไม้มากมายหลายอย่างคงไม่ทำให้มันอยู่อย่างแร้นแค้นเหมือนที่นี่แน่นอน

ลาตัวหนึ่งพบผิวหนังสิงโตในป่าและคิดแผนจะใช้มันหลอกสัตว์ตัวอื่นให้กลัว มันคลุมตัวด้วยผิวหนังสิงโตและเดินไปในหมู่บ้าน ทำให้สัตว์ต่าง ๆ วิ่งหนีด้วยความกลัว ลารู้สึกภูมิใจในแผนการของตัวเอง แต่ชาวนาที่เห็นเข้าเริ่มสงสัย เมื่อชาวนาทดลองเป่านกหวีด ลาก็ตกใจและเผลอร้องออกมาด้วยเสียงที่แท้จริง สัตว์ทุกตัวและชาวนาต่างหัวเราะเยาะ ลาจึงรู้สึกอับอายและหนีไปในที่สุด

เรื่องราวรักสามเส้าที่เต็มไปด้วยความอิจฉา ความปรารถนา และความรักที่ไม่ลงตัว ระหว่างขุนแผน ผู้กล้าหาญและซื่อสัตย์ ขุนช้าง ผู้ร่ำรวยแต่มีแผนการ และนางวันทอง ที่ต้องตกอยู่ในชะตากรรมจากการตัดสินใจที่ไม่แน่วแน่

เมย์ หญิงสาวใจร้อน ได้เรียนรู้ความสำคัญของการอดทนรอจากลุงสมชาย เจ้าของสวนมะม่วง ผ่านบทเรียนจากการปลูกต้นมะเขือเทศของเธอเอง สุดท้ายเมย์ได้เข้าใจว่าความอดทนและการรอคอยเป็นกุญแจสำคัญสู่ความสำเร็จในชีวิต

ชาวนาผู้มีจิตใจเมตตาพบงูเห่าที่กำลังจะตายจากความหนาว เขาตัดสินใจช่วยมันโดยอุ้มมาให้ความอบอุ่น แต่เมื่อมันฟื้นตัว งูเห่าก็ฉกชาวนาและทำให้เขาถึงแก่ความตาย นิทานนี้สอนให้ระมัดระวังในการแสดงความเมตตาต่อผู้อื่น เพราะบางครั้งสิ่งที่เราช่วยอาจกลับมาทำร้ายเราได้

ณ บึงน้ำขนาดใหญ่แห่งหนึ่งในแถบชุมชนที่มีปลานานาพันธุ์อาศัยอยู่เป็นจำนวนมาก เพราะบึงแห่งนี้มีระบบนิเวศที่อุดมสมบูรณ์ ชาวบ้านจึงมักจะมาหาอาหารในบริเวณนี้อยู่เสมอ

ดอกทานตะวันที่รักในแสงแดดรู้สึกเศร้าเมื่อเมฆฝนปกคลุมท้องฟ้า แต่ดวงอาทิตย์สอนให้มันเชื่อมั่นว่าแสงสว่างยังคงอยู่ แม้จะมองไม่เห็นในบางช่วงเวลา นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า ความหวังและสิ่งดี ๆ จะยังอยู่ แม้ในวันที่เราไม่อาจมองเห็น

กระต่ายผู้ภาคภูมิใจในความเร็วของตนดูถูกต้นไผ่ที่ยืนนิ่งอยู่ แต่เมื่อพายุพัดมา กระต่ายพบว่าความเร็วของมันไม่สามารถช่วยให้รอดพ้นได้ ขณะที่ต้นไผ่ยังคงอยู่รอดด้วยความยืดหยุ่น กระต่ายจึงเรียนรู้ว่าความมั่นคงและความยืดหยุ่นเป็นคุณค่าที่สำคัญ

เด็กหนุ่มคนหนึ่งทำงานหนักและรักแม่ แต่มีนิสัยใจร้อน วันหนึ่งหลังจากทำงานในทุ่งนาและกลับมาบ้านด้วยความหิว เขาเห็นว่าข้าวในก่องข้าวมีน้อย จึงโมโหและขาดสติทำร้ายแม่ของตนโดยไม่ได้ฟังคำอธิบายว่าแม้ข้าวจะมีปริมาณน้อย แต่กับข้าวนั้นมีมากพอที่จะทำให้เขาอิ่มท้องได้

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ณ ป่าใหญ่ที่มีสัตว์ป่ามากมายอาศัยอยู่ มีหมีตัวหนึ่งเดินหาอาหารกิน ซึ่งหมีชื่นชอบผลไม้เป็นชีวิตจิตใจ หากได้พบกับต้นเบอร์รี่ มันจะกินจนเกลี้ยงไม่ให้เหลือ แต่วันนี้เบอร์รี่ที่มันชื่นชอบหมดเสียแล้ว มันจึงต้องเดินหาอาหารต่อไปจนได้มาพบกับรังผึ้งรวงใหญ่

พญาชาละวัน จระเข้ผู้ดุร้าย แอบลักพาตัวนางตะเภาทองไปที่ถ้ำทอง ไกรทอง หนุ่มกล้าหาญ ได้รับมอบหมายให้มาปราบชาละวัน หลังจากการต่อสู้ที่ดุเดือด ชาละวันถูกสังหาร และไกรทองก็ช่วยนางตะเภาทองกลับมาได้สำเร็จ ในที่สุดไกรทองได้ครองรักกับนางตะเภาแก้ว แต่ยังมีความสัมพันธ์กับนางวิมาลา จระเข้สาว จนเกิดความขัดแย้งขึ้น สุดท้ายทุกฝ่ายก็ปรับความเข้าใจกันและอยู่ร่วมกันอย่างสันติ