พระวิจิตรจินดาถูกพิษพญานาคและสลบไปนานถึง 7 ปี จนกระทั่งนางโสนน้อยผู้มีชะตาต้องพเนจรออกจากเมือง ได้ใช้ยาวิเศษรักษาพระองค์ ระหว่างนั้นนางกุลาฉวยโอกาสอ้างว่าเป็นผู้รักษาพระวิจิตรจินดา แต่ในที่สุดความจริงก็ถูกเปิดเผย และพระวิจิตรจินดาได้อภิเษกกับนางโสนน้อย

ธิดาพญานาคชื่ออุทัยเทวี ถูกเลี้ยงดูโดยตายายและได้แต่งงานกับเจ้าชายสุทธราช แต่ต้องเผชิญกับความอิจฉาริษยาจากเจ้าหญิงฉันทนา ด้วยความช่วยเหลือจากพ่อของนาง อุทัยเทวีสามารถเอาชนะเจ้าหญิงฉันทนาและได้ครองรักกับเจ้าชายอย่างมีความสุข

นกกระสาเจ้าเล่ห์วางแผนลวงสัตว์น้ำในบึงไปกินเป็นอาหาร โดยอ้างว่าจะพาไปยังบึงใหม่ที่ปลอดภัย ปูผู้ฉลาดสังเกตเห็นความผิดปกติและจับได้ว่านกกระสากำลังหลอกพวกสัตว์น้ำ จึงใช้ความฉลาดจัดการกับนกกระสาและช่วยชีวิตตนเองและเพื่อน ๆ ในบึง

นางไอ่ ธิดาผู้เลอโฉมของพระยาขอม เป็นที่หมายปองของทั้งท้าวผาแดงและท้าวพังคี เจ้าชายแห่งเมืองผาโพงและพญานาคจากเมืองบาดาล แม้ท้าวผาแดงจะได้ครองรักกับนางไอ่ แต่ด้วยกรรมเก่าที่เกี่ยวพัน ทำให้ท้าวพังคีในร่างกระรอกเผือกถูกฆ่าตายและนำมาสู่การทำลายเมืองเอกชะธีตา ท้ายที่สุด ท้าวเวสสุวัณได้ลงมาห้ามสงครามและให้ทั้งสองฝ่ายเลิกก่อเวรกัน

ยางลบเคยคิดว่าตัวเองไม่มีค่า เพราะมันทำหน้าที่เพียงแค่ลบสิ่งที่ผิดพลาดออกไป แต่เมื่อดินสอช่วยให้มันเห็นความสำคัญของสิ่งที่มันทำ ยางลบก็เริ่มตระหนักว่ามันช่วยให้คนเรียนรู้และปรับปรุงตัวเอง นิทานเรื่องนี้สอนให้เราเห็นคุณค่าในตัวเอง เพราะทุกคนล้วนมีบทบาทที่สำคัญในแบบของตัวเอง

แมวพยายามเร่งเวลาของนาฬิกาทราย แต่ก็พบว่ามันไม่สามารถเร่งได้ นาฬิกาทรายสอนให้มันเข้าใจว่า เวลาเป็นสิ่งที่ควรปล่อยให้ดำเนินไปตามธรรมชาติ และควรใช้ทุกช่วงเวลาอย่างคุ้มค่า นิทานเรื่องนี้สอนว่า เวลาเป็นทรัพยากรที่สำคัญที่สุดในชีวิต จงใช้มันอย่างฉลาดและไม่เปล่าประโยชน์

น้องต้าที่เคยใช้น้ำอย่างสิ้นเปลืองเรียนรู้ความสำคัญของการประหยัดน้ำจากคำสอนของคุณยายเดือน เขาเริ่มปรับปรุงนิสัยและช่วยดูแลสวนผักจนกลับมาสดชื่น นิทานเรื่องนี้สอนให้เด็ก ๆ เข้าใจถึงความสำคัญของน้ำและการใช้อย่างรู้คุณค่า

เต่าผู้เบื่อหน่ายกับการใช้ชีวิตบนพื้นดินขอให้นกอินทรีพาขึ้นไปบนท้องฟ้าเพื่อลองบิน แม้นกอินทรีเตือนว่าเต่าไม่มีปีก แต่เต่าก็ยืนยันจะพยายามบิน สุดท้ายเต่าล้มเหลวและตกลงมาตายเพราะความดื้อรั้นของตน

ผีเสื้อบินไปมองหาดอกไม้ใหม่ ๆ แต่สุดท้ายกลับมาหาดอกไม้ที่เคยอยู่ใกล้ตัว เพราะมันให้ความอบอุ่นใจ นิทานเรื่องนี้สอนว่า การแสวงหาสิ่งใหม่อาจไม่ใช่คำตอบเสมอไป เพราะความสุขที่แท้จริงอาจอยู่ในสิ่งที่เรามีแล้ว

ในป่าแห่งหนึ่ง มีเหตุผลเบอร์รี่หายไปจากสวนกลางป่า นกกางเขนเรียกประชุมสัตว์ทั้งหลายเพื่อหาคนรับผิดชอบ หมีตัวหนึ่งเห็นเป็นเรื่องเล็กน้อยและไม่ยอมรับผิด ขณะที่กระต่ายน้อยออกมายอมรับอย่างจริงใจ แม้ความผิดจะไม่ใหญ่โตนัก แต่ความกล้ายอมรับผิดของกระต่ายน้อยทำให้ทุกคนให้อภัย และเข้าใจว่าความสำนึกผิดมีค่ากว่าขนาดของความผิด นิทานเรื่องนี้สอนว่า ผิดน้อยหรือผิดมากไม่สำคัญ เท่ากับการรู้จักสำนึกผิดหรือไม่

ตูนเด็กชายที่ชอบรังแกสัตว์ ถูกเตือนโดยลุงคำแต่ไม่ใส่ใจ จนกระทั่งตูนฝันเห็นเจ้าแดง สุนัขที่เขาเคยรังแก ตูนรู้สึกผิดและเริ่มเปลี่ยนแปลงตนเองด้วยการดูแลและให้อาหารเจ้าแดง พร้อมเรียนรู้ความสำคัญของการเมตตาต่อสัตว์ทุกตัว

กาลครั้งหนึ่งในป่าที่หนาทึบแห่งหนึ่ง ได้มีนกฮูกและช้างซึ่งเป็นเพื่อนที่สนิทกันมากอาศัยอยู่ ทั้งสองได้แบ่งปันความทุกข์ความสุขให้แก่กันและกัน จะช่วยเหลือซึ่งกันและกันอยู่เสมอ