นัทเป็นเด็กที่ไม่ค่อยมีระเบียบวินัยและมักเลื่อนงานจนถึงนาทีสุดท้าย แต่หลังจากได้เรียนรู้จากบอลและครูแอน เขาเริ่มปรับปรุงตัวเองให้มีวินัยมากขึ้น ทำงานตามแผนและส่งงานตรงเวลา ผลงานของเขาดีขึ้น และเขารู้สึกภูมิใจที่มีระเบียบวินัย

มีสุนัขจอมตะกละ มันชอบกินไข่เป็นอย่างมากมันได้แวะเวียนไปที่เล้าไก่หลายครั้งเวลาที่มันหิวเพื่อที่จะได้ขโมยไข่ของแม่ไก่มากิน วันหนึ่งมันได้กินหอยนางรมทำให้มันเกือบท้องแตกตายเพราะคิดว่ามันจะอร่อยเหมือนไข่ไก่ที่เคยกิน

ชีวิตมนุษย์นั้นสั้น แต่การตระหนักถึงความสั้นของชีวิตช่วยให้เราใช้เวลาอย่างคุ้มค่าและมองหาความหมายที่แท้จริง การค้นพบสิ่งที่รักและหลงใหล การใช้ชีวิตอย่างมีสติ สร้างความสัมพันธ์ที่ดี และพัฒนาตนเองอย่างต่อเนื่อง จะช่วยเติมเต็มคุณค่าและความสุขในชีวิตได้ แม้เวลาจะผ่านไปอย่างรวดเร็ว แต่เราสามารถสร้างชีวิตที่มีความหมายได้ในทุกวัน

ต่อเป็นเด็กชายที่มุ่งมั่นจะชนะในกีฬาเสมอ แต่เมื่อแพ้ เขารู้สึกหงุดหงิดและไม่พอใจ แต่ด้วยคำแนะนำจากโอมและครูป้อม ต่อได้เรียนรู้ถึงความสำคัญของน้ำใจนักกีฬา เขาเริ่มยอมรับผลการแข่งขันและให้เกียรติฝ่ายตรงข้าม ไม่ว่าจะชนะหรือแพ้

ยอดเป็นเด็กชายที่มีสัมมาคารวะต่อผู้ใหญ่และมักช่วยเหลือคนอื่นเสมอ วันหนึ่ง เขาได้พบลุงสิงห์ ซึ่งชื่นชมในความนอบน้อมของยอด และเล่าเรื่องนายใหญ่ เศรษฐีที่ประสบความสำเร็จเพราะมีสัมมาคารวะ ยอดได้นำคำสอนนี้ไปปฏิบัติจนได้รับโอกาสจากนายใหญ่ ให้มาทำงานและเรียนรู้ด้วยความขยันขันแข็ง สุดท้ายยอดเติบโตเป็นคนที่ได้รับความรักและความสำเร็จในชีวิต

กลุ่มนกใหญ่ได้เปิดศึกสงครามกับอสูรกายสัตว์ป่าทั้งสองฝ่ายได้สู้รบกันมาเป็นเวลาอันยาวนานนับ 100 ปี ทั้งสองต่างผลัดกันแพ้ผลัดกันชนะมาตลอด อยู่มาวันหนึ่งได้มีเจ้าค้างคาวที่เกิดไม่มั่นใจในฝีมือการสู้รบของแต่ละฝ่ายขึ้นมามันจึงฉุกคิดขึ้นได้ว่า

ลูกเหยี่ยวป่วยมานานและขอให้แม่ช่วยสวดอ้อนวอนเทพเจ้าให้มันหายป่วย แต่แม่เหยี่ยวบอกว่าคงไม่มีเทพเจ้าองค์ใดช่วยได้ เพราะลูกเคยขโมยของบวงสรวงจากแท่นบูชา ทำให้เทพเจ้าโกรธ ลูกเหยี่ยวรู้สึกเสียใจและตระหนักว่าความผิดที่ทำไว้ แม้จะด้วยความจำเป็น ก็ยังส่งผลให้ต้องเผชิญกับความทุกข์โดยไม่อาจแก้ไขได้

มีลาตัวหนึ่งที่กำลังทำงานอยู่ งานของมันคือการขนสัมภาระไปให้เจ้าของของมัน ยังหมู่บ้านหนึ่งที่อยู่ถัดออกไป สัมภาระนั้นดูมากจนเต็มหลังไปหมด มันเดินมาสักระยะหนึ่ง จนถึงธารน้ำ และตั้งใจที่จะเดินข้ามไปยังอีกฝั่ง เพราะเป้าหมายของการเดินทางครั้งนี้ คือหมู่บ้านซึ่งอยู่อีกฝั่งของธารน้ำ

มานพและนารีเคยมีปากเสียงกันจนเกิดความบาดหมาง แต่ด้วยคำแนะนำจากเพื่อนสนิท ทั้งสองตัดสินใจให้อภัยกัน นำมาซึ่งการกลับมาเป็นเพื่อนกันอีกครั้ง นิทานนี้สอนให้รู้ว่า การให้อภัยคือการปล่อยวางความโกรธและนำความสุขกลับมาสู่ชีวิต

พญาสังขปาลนาคราชยึดมั่นในศีลธรรม แม้จะถูกทำร้ายก็ไม่ตอบโต้เพราะกลัวว่าศีลจะเสีย ขณะที่อาฬารดาบสแสดงความเมตตาและกล้าหาญในการช่วยนาคราช และเลือกทางธรรมแทนการยึดติดในสมบัติของนาคพิภพ ทั้งสองตัวละครสะท้อนให้เห็นว่าความยิ่งใหญ่แท้จริงอยู่ที่การควบคุมตนเอง การเสียสละ และการยึดมั่นในธรรม ซึ่งนำพาสู่ความสุขและความสงบในชีวิต

พราหมณ์เวทัพพะ ผู้ว่ายากและไม่ฟังคำเตือนของพระโพธิสัตว์ ใช้มมนต์เรียกฝนแก้วมาให้โจรจนเกิดความวุ่นวาย สุดท้ายตัวเองและโจรทั้งหมดต้องจบชีวิตอย่างน่าเศร้า พระโพธิสัตว์นำทรัพย์สินกลับมาทำบุญ และสอนบทเรียนสำคัญถึงการหลีกเลี่ยงความโลภและการฟังคำตักเตือน

หนูตัวหนึ่งต้องต่อสู้กับลมแรงระหว่างการเดินทาง ลมพยายามพัดให้หนูหยุด แต่หนูยังคงมุ่งมั่น ดวงอาทิตย์เห็นดังนั้นจึงแผ่ความอบอุ่นลงมาให้หนูเดินต่อไปได้สบาย ลมจึงต้องถอยไป หนูเรียนรู้ว่าความเมตตาและอ่อนโยนมีพลังมากกว่า