แม่ไก่เคยจิกลูกแมงป่องไปกิน ทำให้แม่และพ่อของแมงป่องโกรธแค้น แต่เมื่อแม่แมงป่องเห็นลูกเจี๊ยบของแม่ไก่ครั้งหนึ่ง เธอหยุดคิดและรู้ว่า การแก้แค้นจะไม่สามารถเปลี่ยนแปลงสิ่งที่เกิดขึ้นได้ และในที่สุดเธอก็เลือกที่จะปล่อยวางความแค้นจากไป
ลูกจ๋า วันนี้แม่จะพาไปหากินที่ทุ่งหญ้านี้เอง เราจะหาอาหารกันให้เยอะ ๆ เพื่อกลับไปเลี้ยงพ่อไก่ที่บ้านนะ
วันนั้นแม่ไก่จิกลูกข้าไป ข้าเจ็บใจมาก ข้าจะต้องแก้แค้นให้ได้!
ครั้งนี้เราจะไปต่อยลูกเจี๊ยบของแม่ไก่ ให้มันรู้สึกเจ็บปวดเหมือนกัน
เดี๋ยวก่อน... พวกมันยังเป็นเด็กอยู่ ถ้าเราทำร้ายลูกของแม่ไก่ ลูกของเราที่ตายไปจะไม่ได้ฟื้นคืนมาอีก... จะดีไหมที่เราจะทำเช่นนี้?
เวรย่อมระงับด้วยการไม่จองเวร... เราคงต้องปล่อยเรื่องนี้ไป