ลิงตัวหนึ่งที่อายุมากและสายตาฝ้าฟางได้ยินคำแนะนำจากมนุษย์ว่า การสวมแว่นตาจะช่วยให้มองเห็นชัดขึ้น มันจึงไปขโมยแว่นตาจากหมู่บ้านมาและสวมใส่ทุกอันที่มันหาได้ แต่ไม่ว่าจะสวมแว่นตาไหน มันก็ยังมองไม่เห็นชัดเจน จนสุดท้ายมันโมโหและทำลายแว่นตาทุกอันไป

คนตัดไม้ทำขวานตกลงไปในน้ำ เทพารักษ์ได้มอบขวานทองคำและเงินมาให้ แต่คนตัดไม้ปฏิเสธเพราะรู้ว่าขวานของเขาเป็นเพียงขวานเหล็กธรรมดา ๆ เทพารักษ์ชื่นชมในความซื่อสัตย์และมอบขวานทั้งสามเล่มให้เป็นรางวัล

สุนัขหัวเราะเยาะหอยทากที่คลานช้า แต่เมื่อฝนตก สุนัขต้องหยุดพัก ส่วนหอยทากยังคงมุ่งหน้าต่อไปอย่างไม่หยุด สุนัขได้เรียนรู้ว่าความมุ่งมั่นและการไม่ย่อท้อสำคัญกว่าความเร็ว

นกฮูกเตือนห่านให้ระวังภัยจากนายพราน แต่ห่านไม่เชื่อและยังคงส่งเสียงดังจนถูกนายพรานจับไปในที่สุด ห่านที่เหลืออยู่เสียใจและเรียนรู้ว่าความระมัดระวังและการฟังคำเตือนสามารถช่วยป้องกันตนเองจากภัยอันตรายได้

ชายสองคนเดินทางในป่าพร้อมกัน เมื่อพบกับหมี ชายคนหนึ่งปีนต้นไม้ทิ้งเพื่อนไว้ ส่วนอีกคนแกล้งตาย หมีจากไปแล้ว ชายคนนั้นจึงบอกเพื่อนว่า หมีเตือนว่าไม่ควรเชื่อใจคนที่ทิ้งเพื่อนไปในยามลำบาก

ไก่และลาถูกไล่ล่าโดยราชสีห์ เมื่อราชสีห์ตกใจเสียงร้องของทั้งคู่และวิ่งหนี ลากลับหลงคิดว่าราชสีห์กลัวตน มันจึงไล่ตามไปโดยไม่ฟังคำเตือนของไก่ สุดท้ายราชสีห์ล่อให้ลาวิ่งเข้าป่าลึกแล้วขย้ำลากินเป็นอาหาร

หนูตัวหนึ่งต้องต่อสู้กับลมแรงระหว่างการเดินทาง ลมพยายามพัดให้หนูหยุด แต่หนูยังคงมุ่งมั่น ดวงอาทิตย์เห็นดังนั้นจึงแผ่ความอบอุ่นลงมาให้หนูเดินต่อไปได้สบาย ลมจึงต้องถอยไป หนูเรียนรู้ว่าความเมตตาและอ่อนโยนมีพลังมากกว่า

นกกระทาที่ถูกจับมาอยู่ในเล้าไก่ถูกไก่ชนรังแกและหิวโหย เมื่อมันเห็นว่าไก่ชนทะเลาะกันเองแม้เป็นพวกเดียวกัน จึงเข้าใจว่าไก่ชนเหล่านี้มีนิสัยเป็นพาลและชอบทะเลาะไม่ว่าจะกับใคร

หมาป่าพยายามจะเป็นเจ้าป่าโดยการข่มขู่สัตว์อื่น ๆ แต่เมื่อได้รับคำสอนจากสิงโต มันก็เรียนรู้ว่าอำนาจที่แท้จริงมาจากความเคารพและศรัทธา หมาป่าจึงเปลี่ยนแปลงตัวเองและเริ่มช่วยเหลือสัตว์ในป่า จนได้รับความเคารพจากสัตว์ทั้งหลาย

มดขยันเตรียมอาหารไว้สำหรับช่วงเวลายากลำบาก ขณะที่หอยทากที่ขี้เกียจไม่สนใจและใช้ชีวิตอย่างประมาท เมื่อฤดูฝนมาถึง หอยทากหาอาหารไม่ได้และรู้สึกเสียใจ ส่วนมดสามารถผ่านช่วงเวลาอันลำบากได้เพราะความขยันและการเตรียมพร้อมล่วงหน้า

แมงมุมชักใยหลอกลวงแมลงวันด้วยคำพูดหวาน ทำให้แมลงวันหลงกลและบินเข้ามาติดในใย แมงมุมแสดงให้เห็นว่าคำพูดที่ดูไร้พิษภัยนั้นสามารถแฝงด้วยเล่ห์กล แมลงวันต้องเผชิญกับผลของการหลงเชื่อคำพูดโดยไม่ระวัง

ผึ้งขยันทำงานเก็บน้ำหวานในฤดูร้อนเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับฤดูหนาว ขณะที่หมีขี้เกียจเลือกที่จะนอนพักผ่อนและไม่สนใจเก็บสะสมอาหาร เมื่อฤดูหนาวมาถึง หมีต้องทนหิวโหยเพราะไม่มีอาหาร ผึ้งขยันเตือนหมีแล้ว แต่หมีไม่ฟัง จึงต้องรับผลของความประมาทของตน